သတ္တုလော နဲ့ သရဲဖမ်းနေသူများ (၃၆)
သူပြောသလိုပါပဲ နောက်တနေ့မှာ ကျောက်သမားတွေ လာပါပြီ ။ ကျောက်စိမ်းလို့ ထင်ရတဲ့ ငန်းဥသဏ္ဍန် စလင်းလိုလို ဘာလိုလို အတုံးကို ထုတ်ပြပါတယ် ။ ကျောက်သမားတွေက ဝါရင့်ပါတ်ကား ဆရာကြီး ဟုတ်ဟန်မတူပါဘူး ။ ဦးဇော်လင်းတို့လို အဆင့်ဆိုရင် သိနိုင်စရာ အကြောင်း ရှိမှာပါ ။ ဒီလူတွေက လုံးဝ မသိကြပါဘူး ။
"ဒါ ဘာလည်းဗျ ကျောက်စိမ်းလိုလို ဘာလိုလိုပါလား"
"သူတို့က ဘယ်က ရတာလည်းဗျ"
"မုဆိုးတွေဗျ ရတဲ့ နေရာ ဘယ်ပြောမလဲ သူတို့လည်း လူအတွေမှ မဟုတ်တာ"
"ဟုတ်ပါပြီ ဒါဆို ဒါက ဘာလည်းဗျ သူတို့သိလား"
"သူတို့ကတော့ စလင်းစိမ်းဥ လို့ ပြောတာပါပဲ"
"ဒါကို ဘယ်စျေး ပြောထားသလဲ"
"စလင်းစိမ်း စျေးပဲ ပေးသွားပေါ့ "
"စလင်းစိမ်းစျေးက ဘယ်လောက်လည်း"
"တကီလို သိန်း ၅၀"
"ဟာ များတယ်ဗျ မဝယ်မိုင်ဘူး စျေးလျော့အုံး ခင်ဗျားဟာက ဘာမှန်းလည်း သေသေချာချာ သိသေးတာ မဟုတ်ဖူး"
(အမှန်က လိုချင်နေပြီ သိန်း ၅၀၀၀၀ တန် ကျောက်စိမ်းနဲ့ အလွန်တူနေလို့)
"အင်း သူတို့ဆီ ရှိသေးတယ် ပြောပါတယ် ကဲ ဆရာတို့ ဘယ်စျေး ပေးမလဲသာ ပြောကြည့်ပါ "
"ကီလိုဝက်လောက် ရှိတယ်ဗျ ၁၅ သိန်း ထားဗျာ"
"ထိပ်တိုက်ဖြစ်သွားပြီ ပွဲခ တပြားမှ မကျန်တော့ဖူးဗျ"
"ဒါဆို ပွဲခ ၁ သိန်း ထပ်ယူဗျာ ၁၆ သိန်း ပေးမယ်"
"အင်းလေ လူရင်းတွေပဲ ယူသွားပါ တခုတော့ ရှိတယ်နော်"
"ဘာလည်းဗျ"
"ချင်းတွေ ဘယ်မှာ နေသလဲ ကျုပ်မသိဘူးနော် ပစ္စည်းကို အသေအချာ စစ်အုံး စိတ်တိုင်းကျမှ ဝယ်သွား နောက်မှ မဟုတ်ဘူးဆိုပြီး ပြဿနာ မရှာနဲ့ဗျ ၁ သိန်းနဲ့ နာမည်ပျက်တယ်"
သူဒီလိုပြောတော့ ပြန်စစ်ပါတယ် ။ ဒါပေမယ့် ရှမ်းက အလွန်ကြိုက်နေမှတော့ နွားလည်း ချောပြီပေါ့ ။
" ကဲပါဗျာ ၁၆ သိန်းနဲ့ စွန့်ရမှာပေါ့ ယူသွားပြီ"
ကဲ အရောင်းအဝယ် ပြီးသွားပါပြီ ။ ကျနော်ကို အိမ်ပေါ် ခေါ်သွားပြီး သေတ္တာထဲက အထုပ်တထုပ်ယူပြပါတယ် ။ အမှုံ့တွေပါပဲ ။ အဲဒီအမှုံ့တွေကို အနီရောင်ဆေးနဲ့ ရောပြီး ရေနွေး ထည့်ကာ ဂျုံနယ်သလို နယ်ပါတယ် ။ အတန်ကြာတဲ့ အခါ အမှုံ့နဲ့ အရောင် ရောသွားပြီး နီသွားပါပြီ ။
အဲဒီ အလုံးကို တခါ ငန်းဥပုံပဲ လုံးလိုက်ပါတယ် ။ ပြီးတော့ အကာသား ဖြစ်စေမယ့် အမှုံ့တမျိုးနဲ့ အပေါ်က ထပ်ကပ်ပါတယ် ။ အစင်းရာလေးတွေ ထင်ဖို့ အရာပေးပါတယ် ။ စိတ်တိုင်းကြ ပြင်ဆင်ပြီးတော့ ငန်းဥပုံ အလုံးလေးကို စမ်းခိုင်းပါတယ် ။ ဂျုံအပေါ်ယံလေး တင်းနေသလို ပျဉ်းတွဲတွဲလေး ဖြစ်နေပါပြီ ။
မိနစ် ၃၀ ခန့်မှာ လေသလပ်ပြီး လုံးဝမာသွားပါပြီ ။ ခုနက ရောင်းလိုက်တဲ့ စလင်းဥ ဆိုတဲ့ အသားအနားပါပဲ ။ ကျနော့်အထင် အမာဆင့် ၆ ကျော်လောက်ပါတယ် ။ စလင်းနဲ့ ခြစ်ကြည့်တာ အရာမထင်လို့ပါ ။
ကဲ ကျောက်လောကကို ဝင်ခါစလူတွေ ၊ သိသလို တတ်သလို ယောင်ခြောက်ဆယ်တွေ ဒါမျိုးတွေ့လိုက်ရင် ကျနော်ထင်ပါတယ် ငါးသိန်း ဆယ်သိန်းတော့ ပါသွားနိုင်ပါတယ် ။
ဒီလူတွေ လုပ်တာ အရင်း ၃၅၀၀၀ ပဲ ရှိပါတယ် ။ ဘာနဲ့ လုပ်သလဲဆိုတာ မသိခဲ့ရပါဘူး ။ ပတ္တမြားလည်း အတုလုပ်ပါတယ် ။ အရိုင်းကော လုံးချောရော ရပါတယ် ။ အမာဆင့်လောက် သိယုံနဲ့ မလာပါနဲ့ ။ ရူးသွားနိုင်ပါတယ် သဘာဝ ကျောက်မျက်ရတနာတွေရဲ့ အလင်းယိုင်ညွှန်ကိန်းက အစ စစ်ဆေးပြီး ဝယ်နိုင်မှ ရပါမယ် ။ ရှေးဟောင်း စစ်ဆေးနည်းတွေကို လူလိမ်များက ကျော်လွှားနိုင်တဲ့ အဆင့် ရောက်နေပါပြီ ။
ပွင့်ဖြူအစွမ်း အံ့မခန်းပါပဲ ။ နာမည်ကျော် တောက်တဲ့ အလိမ်ဇာတ်လမ်း ပြောချင်ပါတယ် ။ တောက်တဲ့ ကို ယခင်က အလေးချိန်နဲ့ ဝယ်ခဲ့ရာ မြန်မာလူလိမ်များရဲ့ ပြဒါးထည့် နည်းပညာကြောင့် ဝယ်ယူမှုပုံသဏ္ဍန် ပြောင်းသွားပါတယ် ။
တောက်တဲ့ကို ၁၈" ပြည့်မှ ဝယ်တယ်တဲ့ ။ ကိုင်းပွင့်ဖြူသားတွေ ဘာလုပ်သလဲ ။ အစပိုင်းမှာ လွယ်လွယ်ပဲ အမှီးဆက်လိုက်ပါတယ် ။ ဒါပေမယ့် ဆက်ထားတဲ့အမြီးဖျားက ပုပ်သွားတော့ ပြဿနာ ပေါ်ပါရော (နောက်ပိုင်း အဝယ်က ကွန်ပြူတာနဲ့ စစ်တော့ ဆက်လို့မရတော့ပါဘူး ) ဒါဆို ရတဲ့ နည်းပြောင်းကြပါတယ် ။
ပထမဆုံး ဖားဆွဲကနေ ၁၈" ရှိတယ်လို့ သတင်းလွှင့်ပြီး ဖားရှာပါတယ် ။ ဖားရတာနဲ့ ပစ္စည်းရှိရာ ခေါ်လာပါတယ် ။ ကိုင်း တိုင်းမယ်ဆိုတော့ အဝယ်ရဲ့ ပေကြိုးဗူးကို အရောင်းသမားက စစ်ဆေးပါတယ် ။
ပေကြိုးဗူးရဲ့ တံဆိပ်နဲ့ ပေရှည် (မီတာပေါ့ ၅ မီတာဗူးလား ၁၀ မီတာဗူးလားပေါ့) အဲဒါကြည့်ပြီးတာနဲ့ အိမ်ထဲက ဆိုက်တူ တံဆိပ်တူ (ပြုပြင်ပြီး) ယူထားရပါတယ် ။ အဆင်သင့်ဖြစ်မှ တောက်တဲ့ကို ထုတ်လာပါတယ် ။
ပေကြိုးဗူးခြင်း လဲရအောင် တောက်တဲ့က ကိုက်လိုက်သလို ထွက်ပြေးလို့ အလန့်တကြား အော်သလိုလို လုပ်ပါမယ် ။ လူတွေ အာရုံ အဲဒီဖက်ရောက်ချိန်မှာ ပေကြိုးဗူးခြင်း လဲပါပြီ ။ တိုင်းပေတော့ ကွက်တိပေါ့ နှစ်စိတ်လောက်တောင် ပိုသေး ဖြစ်သွားပါရောလား ။
ကဲ ပေကြိုးဗူးက အခု မြန်မာပြည်မှာ မရှိတဲ့ဗူး ဒါမှ မဟုတ် အလွန်ပါးနပ်တဲ့ အဝယ်ပညာရှင်ဆိုရင် တိုင်းဖို့ တုတ် သီးသန့် လုပ်လာပြီ ဆိုပါစို့ ။ လူလိမ်က လက်မလျော့ဘူးနော်။ ခေါင်းဆက်ပညာနဲ့ လိမ်အုံးမှာဗျ ။
ခေါင်းဆက်ပညာ ဆိုတာ တောက်တဲ့ ကိုင်ရင် လက်အိတ်နဲ့ ကိုင်ရပါတယ် ။ အဲဒီလက်အိတ်ထဲမှာ တောက်တဲ့ ခေါင်း အတုတခုရှိပါတယ် ။ တောက်တဲ့ရဲ့ လည်ပင်း ညစ်ကိုပြီး တိုင်းတဲ့အချိန်မှာ ခေါင်းအတုက ရှေ့ကို ထွက်နေပြီး မူလခေါင်းအစစ်က လက်ဖဝါးထဲမှာပဲ ရှိနေပါတယ် ။ တိုင်းတော့ ပြည့်ပြီပေါ့ ။
တောက်တဲ့ ပြန်လွှတ်ခါနီးမှာ လက်အိတ်ကို ဆွဲမချွတ်ပဲ လက်ကောက်ဝတ်ကနေ လှန်ပြီး ချွတ်လိုက်ပါတယ် ။ လက်အိတ်က အရေခွံ ခွါလိုက်သလို ကျွတ်လာတော့ ခေါင်းအတုလည်း လက်အိတ်ထဲ လိပ်ပြီးပါသွားပါရော ။ ခေါင်းအစစ်နဲ့ ကိုရွှေတောက်တဲ့ပဲ ထွက်လာတော့ ဆရာကြီးတွေလည်း သေတာပါပဲ ။
တောက်တဲ့ကို ဘာလို့ ဝယ်သလဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းမှာ တိကျမှန်ကန်တဲ့ အဖြေ မသိရသေးပါဘူး ။ စမ်းသပ်ဖူးတဲ့ ကမ္မရွာက ကိုစိုးပြောတာကတော့ တောက်တဲ့ အစိတ်သားကို နှမ်းဆီအစိတ်သားနဲ့ ကြော်လိုက်ပါတဲ့ ။ ထွက်လာတဲ့ အဆီဟာ ဒူးနာ ခါးနာ ပျောက်ပါသတဲ့ ကမ္မက ထောက်ခံသူ ၄ ယောက် တွေ့ခဲ့ဖူးပါတယ် ။
နိုင်ငံခြားသားကတော့ ဒီလောက်စျေးကောင်းပေးဝယ်တာ အခြားရောဂါကုသဖို့ ဖြစ်ပါမယ် ။ တောက်တဲ့ရဲ့ ကိုယ်တွင်း အစိတ်အပိုင်း တခုကို ခွဲစိတ်ပြီး ထုတ်ယူတယ်လို့ ဆိုပါတယ် ။ တောက်တဲ့က မသေပါဘူး အဲဒီ ပစ္စည်း ထုတ်ယူပြီးသား တောက်တဲ့ကို ဝမ်းဗိုက်မှာ တက်တူးထိုးပြီး ပြန်လွှတ်ပေးပါတယ် ။ ဒါကြောင့် ဒီလိုတက်တူးအမှတ်ပါတဲ့ တောက်တဲ့ကို ပြည်တော်ပြန်လို့ ခေါ်ပါတယ် ။
ကျနော်သိတဲ့ တောက်တဲ့ အကြောင်းပါ မှားသည် မှန်သည် ကိုယ်တိုင်မလုပ်ဖူးလို့ မသိပါဘူး ဗဟုသုတ မျှဝေတဲ့ သဘောမျှသာ ဖြစ်ပါတယ် ။ မကွေးတိုင်းအတွင်းက တောက်တဲ့ဆိုရင် တော်ရုံဗဟုသုတရှိသူများ မဝယ်ကြပါဘူး ။ မလည်မဝယ်များသာ ဝယ်လေ့ရှိပါတယ် ။ ဝယ်တိုင်းလည်း အလိမ်ခံရပါတယ် ။
အဲဒီအချိန်မှာ ဦးမိုးက ဖုန်းဆက်ပါတယ် ။ ကျောင်းတော်ရာနားမှာ ရွှေကြွပ်(ရွှေဆတ်) ရှိတယ်ကြားလို့ စုံစမ်းခဲ့ပါတဲ့ ။ ဒါနဲ့ တချိန်က စန္ဒကူးနံ့သာကျောင်းတော်ရာ ဆိုတဲ့ အဆိုတော် ဗညားဟန်တို့ ရွာကို ရောက်ခဲ့ရပါပြီ ။
မေးမြန်းစုံစမ်းကြည့်တော့ ဆိုင်ကယ် ဘီးဖာတဲ့ ကိုစိန်လင်းဆိုတဲ့ မိတ်ဆွေဆီ ရောက်ခဲ့ပါတယ် ။ သူက မိတ်ဆက်ပေးတဲ့ အဂ္ဂိရပ်ဆရာတယောက်က ပြောပါတယ် ။ သူလုပ်နေတာ နိဗ္ဗာန်ရောက်ပြီတဲ့(ရွှေဖြစ်နေပြီပေါ့) ။ အဲဒါ အရင်းမရှိလို့ စပ်တူ လုပ်ချင်ပါသတဲ့ ။
အခေါက်ရွှေတကျပ်သား ထည့်ရင် နှစ်ကျပ်သားဖြစ်သတဲ့ ။ အားပါးတရ လာလိမ်နေပါရော ။ ဒါမျိုးဆို ဖဲ့ချင်နေတဲ့ ကျနော်ကလည်း အဲဒီ မူလတန်းအဆင့် လူလိမ်ကို ဒီလိုမေးလိုက်ပါတယ် ..........!
Credit:ကိုရွှေမျိုးဝင်း
Comments
Post a Comment