Htoo Aung Wint

ဗီဇနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်(၂)      အမေဒေါ်မြသီက ဆေးလိပ်သောက်တတ်သည်။ သို့သော် သူ့ဆေးလိပ်ပြာကို ဘေးသို့ မကျစေရ၊ ပန်းကန်ပြားတစ်ခုထဲတွင် ပြာကို အသေအချာ ခြွေချသည်။ ညဝတ်အင်္ကျီကို နှစ်ရက်ပဲဝတ်သည်။ နှစ်ရက်ဝတ်ပြီးလျှင် နေ့လယ်နေ့ခင်လျှော်ပြီး ညကျတော့ ထိုအင်္ကျီကိုပင် ပြန်ဝတ်သည်။ ပစ္စည်းတွေကို နေရာတကျထားပြီး သုံးချင် ယူသုံး၊ ပြီးလျှင် ထားနေကျနေရာ ပြန်ထားမှ သဘောကျသည်။ အမေဒေါ်မြသီက စည်းကမ်းကြီးတာတင် မဟုတ်၊ အကွက်ပါ စေ့သည်။ အရာရာတိုင်းတွင် စေ့စပ်သေချာသည်။ ခြံထဲ သစ်ရွက်တွေ ကြွေကျ၍ တံမြက်စည်းလှည်းတာတောင်မှ သစ်ရွက်အမှိုက်တွေကို သည်အတိုင်း လွှင့်မပစ်တတ်။ မြေကြီးမှာ ကျင်းကလေးတူးပြီးတော့ မြှုပ်သည်။ သစ်ရွက်မြေဆွေးရအောင် လုပ်သည်။ ကျွန်တော့်အကျင့် တော်တော်များများသည် အမေဒေါ်မြသီထံမှ လာသည်ဟု ပြောလို့ရသည်။ အမေဒေါ်မြသီက စေ့စပ်သည်၊ တိကျသည်၊ စည်းကမ်းကြီးသည်သာမက ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု အားကောင်းသည်။ ဘယ်လောက်ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု ကောင်းသလဲဆိုလျှင် မလေးပင် အောချရသည်။

ဗီဇနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်(၁)             ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးနှင့် ပတ်သက်ပြီး အမေနှင့် မလေးတို့ မကြာခဏဆိုသလို စကားနိုင်လုလေ့ ရှိကြသည်။ လူတစ်ယောက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကြီးပြင်းလာဖို့က ဗီဇကောင်းဖို့လိုသည်၊ မျိုးစေ့မှန်မှ အပင်သန်မည်၊ မျိုးစေ့မမှန်လျှင် ပင်မသန်ဟု မလေးက ခံယူသည်။ အမေကတော့ ထိုသို့မဟုတ်။ ပတ်ဝန်းကျင် သို့မဟုတ် ထိန်းကျောင်းအုပ်ချုပ်သူကောင်းလျှင် အပင်သန်ပြီး လူတစ်လုံး သူတစ်လုံးဖြစ်မည်ဟု ခံယူသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး ဘယ်တော့မှ မပြီးနိုင်သော အဖြေပုစ္ဆာတစ်ခုကို အဖြေထုတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင်လည်း သည်အတိုင်းပင် အငြင်းအခုန်တွေ ယခင်ကလည်း ရှိနေခဲ့ပြီး ယခုထိလည်း ငြင်းခုန်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်ရော ကိုတင်ထွန်းပါ အဖေရော အမေပါ ပညာတတ်မိသားစုတွေက ပေါက်ဖွားလာသူတွေ ဖြစ်သော်လည်း အခြေအနေအရပ်ရပ်အရ မိဘအရင်းနှင့် မနေရဘဲ မွေးစားမိဘများနှင့် နေထိုင်ခဲ့ကြရသည်။ မွေးစားမိဘတွေကိုယ်နှိုက်ကလည်း သားအရင်းတွေလို တုန်နေအောင် ချစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကြီးပြင်းလာရပုံချင်းကတော့ မတူပါပေ။ ပြီးတော့ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည့် ပတ်ဝန်းကျင်ချင်းကလည်း မတူပါချေ။ ထို့...

ကျွန်တော်တို့လင်မယားနှင့် အမေသုံးယောက်             ကျွန်တော့်အသက် ၁၈ နှစ်အထိ အမေ၊ အဖေသည် တစ်စုံတွဲတည်း ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာ အလှည့်အပြောင်းက ကျွန်တော့်ကို နောက်ထပ် အဖေ၊ အမေနှစ်စုံကို ထပ်ပြီးရစေသည်။ စစ်ကျောင်းဆင်းအပြီး မလေးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သဖြင့် မလေးကလည်း သူ့မိဘများအပြင် အဖေ၊ အမေ နောက်ထပ် သုံးစုံ အလိုအလျောက် ရလိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုသည် အမေရင်း၊ အဖေရင်းကိုလည်း မိဘအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရသည်။ မွေးစား အဖေ၊ အမေကိုလည်း အမေအရင်း၊ အဖေအရင်းအဖြစ် ရှေ့တန်းတင်ရသည်။ ကိုတင်ထွန်း၏ မိဘများကိုလည်း ကျွန်တော်တို့၏ မိဘများအဖြစ်ပါ သဘောထားလိုက်သည်။ ထိုအခါ ကျွန်တော်တို့၏ မိသားစု လေးစုစလုံး ပေါင်းစည်းမိသွားသည်။

အမေနှစ်ယောက် တွေ့ဆုံခြင်း(၂)           အခြေအနေတစ်ခုက ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထပ်ပြီးဖြစ်လာသည်။ အမေအရင်း ဒေါ်မြသီက အဲဒီတုန်းက မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ် လမ်းစဉ်ပါတီဝင်၊ ကေဒါ တစ်ယောက်။ မင်္ဂလာဒုံရှိ ဗဟိုနိုင်ငံရေးတက္ကသိုလ်သို့ သင်တန်းလာတက်ရသည်။ အမေဒေါ်မြသီး သင်တန်းလာတက်မှန်း အမေသိသွားသည်။ ဘယ်ကဘယ်ပုံ သိသွားသည်ကတော့ ကျွန်တော်မသိ။ အမေကတော့ အမေဒေါ်မြသီရှိရာ မင်္ဂလာဒုံ ဗဟိုနိုင်ငံရေးတက္ကသိုလ်သို့ အကြောက်အလန့်မရှိ သွားပြီးရန်တွေ့သေးသည်။ သူသွားရာကို မလေးကပင် လိုက်ပို့ပေးရသည်။

အမေနှစ်ယောက် တွေ့ဆုံခြင်း(၁)             ကျွန်တော် ကျောင်းသို့ပြန်ရောက်ပြီး သူငယ်ချင်းများနှင့်လည်း တိုင်ပင်၊ ကိုယ့်ဘာသာလည်း ကိုယ်စဉ်းစားရသည်။ မလေးနှင့် ကျွန်တော် လက်မထပ်မီအတွင်း အမေ့ကို အသိပေးရန်လိုသည်။ ထိုအတောအတွင်း အမေကလည်း ဘာသဘောနှင့်မသိ၊ ကျွန်တော့်ဓာတ်ပုံကို နှစ်ကိုယ်ခွဲကာ အိမ်မှာချိတ်ထားသည်။ “ စိုးဝင်း၊ နင်လုပ်နေတာ ငါသိပါတယ် ” ဟု ပြောနေသည့်အလား ခံစားရသည်။ ကျောင်းဆင်းပြီး တာဝန်ကျရာမသွားခင် အိမ်ပြန်တော့ ကျောင်းတွင်လေးနှစ်လောက် ရှိနေစဉ်အတွင်း မလေးနှင့် အပြန်အလှန်ရေးခဲ့သော စာများအပါအဝင် စာများအားလုံးကို အိတ်ကြီးတစ်အိတ်နှင့်ထည့်၍ ရန်ကုန်အိမ်သို့ပြန်သယ်လာခဲ့ပြီး အပြန်ကျတော့ ထားခဲ့သည်။ ထိုအိတ်ထဲတွင် ကျွန်တော့်ထံ မလေးရေးသောစာများအပြင် ကိုတင်ထွန်းထံမှ စာများ၊ အမေဒေါ်မြသီထံမှ စာများလည်း ပါသည်။ ကျွန်တော် တမင်ထားခဲ့တာလည်း ပါပါသည်။ အမေက ကျွန်တော်နှင့်ပတ်သက်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်ရှိတတ်သောကြောင့် သူ့ဘာသာသူ စာတွေယူဖတ်ချင်လည်း ဖတ်ပါစေ။ စာဖတ်ရင်းနဲ့ပဲ   ကျွန်တော်တို့အကြောင်းတွေ သိသွားပါစေဆိုပြီး တမင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမေအရင်းနှင့် တစ်ခဏ             ကိုတင်ထွန်း ပြန်သွားပြီးနောက် အမေအရင်း ဒေါ်မြသီက ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်လာသည်။ “ ကျွန်တော်ကသာ ခွင့်ပြုလျှင် လာတွေ့ချင်ပါသည် ” တဲ့။ ကိုယ့်ကို မွေးထုတ်ပေးလိုက်သော အမေက တွေ့ချင်သည်ဆိုသောအခါ ကျွန်တော့်အနေဖြင့် စဉ်းစားရကျပ်လာသည်။ ဝမ်းလည်း ဝမ်းနည်းမိသည်။ အမေက ထိုသို့ခွင့်တောင်းခြင်းမှာ ကိုတင်ထွန်းနှင့်တွေ့စဉ်က ကျွန်တော်ပြောလိုက်သော ကျွန်တော့်သဘောထားတချို့ကြောင့် ဖြစ်မည်ထင်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောလျှင် အမေက ကျွန်တော်တို့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည်ဟုပဲ စွဲနေသေးသည်။ အကြောင်းရင်းမှန် သိခဲ့သော်လည်း ရင်ထဲတွင် စွဲသွားသည့် ခြစ်ရာကလေးကို မဖျောက်နိုင်သေးသဖြင့် ခံစားချက်ကို ကိုတင်ထွန်းအား ပြောပြဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ့ကို တွေ့ရန်မှာလည်း တထင့်ထင့် ဖြစ်ရသည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် တွေ့ကြခြင်း             ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အသက် ၂၀ ရောက်မှာ ပြန်လည်တွေ့ကြသည့်နေ့က ပြင်ဦးလွင် စစ်တက္ကသိုလ်ဝင်းအတွင်းရှိ ဗိုလ်လောင်းကုန်းဆင်းမှာ ဖြစ်သည်။ ကိုတင်ထွန်းက ပြင်ဦးလွင်ကို ဆာဗေးလာဆင်းသည့်အချိန် ဒီဇင်ဘာလဖြစ်သည်။ ဗိုလ်လောင်းကုန်းက ဆင်းသောလမ်းတစ်လျှောက် ချယ်ရီပင်တွေက လှိုင်လှိုင်ပွင့်နေသည်။ ကျွန်တော်က ဗိုလ်လောင်းကုန်းပေါ်မှ အဆင်း၊ ကိုတင်ထွန်းက အတက်၊ လမ်းလယ်တွင် နှစ်ယောက်သား မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ခဲ့ကြသည်။ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် တွေ့ချိန်တွင် နှစ်ယောက်စလုံး ရင်ခုန်နေကြသည်ဟုပဲ မှတ်မိသည်။ ထိုစဉ်က ခံစားမှုကို အခုလို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည့်အချိန်တွင် ဖြစ်စဉ်အသေးစိတ်ကိုမူ သတိမရတော့။ မှတ်မိတာ နှစ်ခုတော့ရှိသည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို သေသေချာချာကြည့်သလို ကျွန်တော်ကလည်း သူ့ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ နှစ်ယောက်သား အသံတစ်ပြိုင်တည်း ထွက်သွားခဲ့သည်။

  ညီအစ်ကို တွေ့ဆုံရေး(၂) “ ဟာ ကိုစိုးဝင်း၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆေးရုံရောက်နေတာလဲ ”             ကိုတင်ထွန်းကို ကျွန်တော်နှင့် လူမှားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်တက္ကသိုလ်တွင် နေ့ရောညပါ အတူနေကြရသည့် သူတို့က ကျွန်တော်ဟုထင်ကာ အမှတ်တမဲ့ မှားနှုတ်ဆက်လိုက်သည်ဟု ထင်သည်။ ထိုအချက်သည် ကျွန်တော်နှင့် ကုတင်ထွန်းတို့ ပြန်ဆုံစေရန် အဓိကကျသော အကြောင်းဖြစ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကိုတင်ထွန်းက သူ့တွင် အစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိနေမှန်း သိထားပြီးဖြစ်သည်။

ညီအစ်ကို တွေ့ဆုံရေး(၁)             ကျွန်တော် စစ်တက္ကသိုလ်ရောက်တော့ အောင်ဆန်းတပ်ခွဲ တပ်စု (၁၀)မှာ နေရာရသည်။ တပ်စု (၁၀)သည် အနော်ရထာတပ်ခွဲ အဆောင်များနှင့် နီးသဖြင့် အနော်ရထာတပ်ခွဲတွင် ရှိသော ကိုတင်အောင်မြင့်ဦး (ယခု ဒုတိယ သမ္မတ(ငြိမ်း)) နှင့် တွေ့ရသည်။ တောင်ကြီးသား။ လူပုံက ခပ်ချောချောနှင့်။ သူက တောင်ကြီး အထက (၁)ကနေ ဆယ်တန်းအောင်ပြီး စစ်တက္ကသိုလ်ရောက်လာသူ ဖြစ်သည်။ ကိုတင်ထွန်းနှင့် သူက တစ်ကျောင်းတည်းသား ဖြစ်သည်။             ကျွန်တော်နှင့် ခင်မင်သွားသောအခါ

အမေဒေါ်သိန်းကြည်၏ ချစ်ပုံ(၂) “ဟေ့ကောင် စိုးဝင်း၊ ဟိုမှာ မင်းအမေလိုက်လာတယ် ” ဟု ပြောတော့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သင်္ဘောဆိပ်နှင့် အိမ်အကြား သဲသောင်ပြင်နေပူကျဲကျဲထဲမှာ ဖုန်တထောင်းထောင်းနဲ့ ထဘီစွန်တောင်ဆွဲလို့ အော်ပြီးပြေးလာသည့် အမေ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော်လည်း အိမ်ပေါ်က ပြေးဆင်းကာ အမေ့ထံ “ အမေ ” ဟု အော်ပြီးပြေးသည်။ သည်ကနေ့ခေတ် ရုပ်ရှင်များလို အနှေးပြကွက်ဖြင့်ပြလျှင် အတော်လေး ရင်နင့်စရာကောင်းနေပါလိမ့်မည်။ အမေနှင့် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သား နေပူကျဲကျဲ ဖုန်တလုံးလုံးနှင့် ပြေးကြပြီး

အမေဒေါ်သိန်းကြည်၏ ချစ်ပုံ(၁)             အမေဒေါ်သိန်းကြည်က ကျွန်တော့်ကို တော်တော်လေးချစ်သည်ဆိုသည်မှာ ပြောစရာပင်မလိုဟု ထင်ပါသည်။ မိုင်းသူဌေးကတော်ဘဝက သွားလေရာ ရာတန်အထပ်လိုက်၊ အုပ်လိုက်သုံးစွဲနိုင်ခဲ့သော အမေဒေါ်သိန်းကြည်မှာ ကျွန်တော့်ကိုမွေးစားပြီးမှ ဘဝကို တော်တော်လေးချို့ချို့ငဲ့ငဲ့ ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ ထိုမျှလောက် ကျွန်တော့်အပေါ် အချစ်ကြီးသည်။ ကျွန်တော့်ကို ဆုံးမရာတွင် အကျိုးသင့် အကြောင်းသင့် ပြောပြပြီး ဆုံးမတတ်သလို တစ်ခါတစ်ရံကျတော့လည်း တော်တော်လေးပြင်းထန်သည်။ များသောအားဖြင့် အမေ၏ဆုံးမမှုမှာ နည်းနည်းလေးတော့ကြမ်းသည်။ ထိုသို့ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုံးမခံလိုက်ရတိုင်း မကြာခဏဆိုသလို “ ငါ့အမေအရင်းမှ ဟုတ်ရဲ့လား ”ဟု တွေးမိသည်အထိ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ခါတလေ အမေ့ကိုပြောဖြစ်သည်။

အမေဒေါ်မြသီ (၂)             ဆေးရုံအုပ်ကြီးကလည်း တော်တော်လေး တိုက်တွန်းသည်။             “ ဒေါ်မြသီ၊ အားလုံးအတွက် အဆင်ပြေသွားမယ်၊ ခင်ဗျား အများကြီး စဉ်းစားမနေနဲ့တော့၊ မျိုးရိုးလည်း ပြတ်မှာ မပူရတော့ဘူး၊ လူကောင်း သူကောင်းတွေနဲ့ တွေ့တာပဲ ”             တကယ်တော့ ထိုအခြေအနေသည် အားလုံးအတွက် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သာ တိုက်ဆိုင်မှုမရှိခဲ့ပါက ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ ကံကြမ္မာ ဘယ်သို့ရှိမည်ကို ဘယ်သူမှ ပြောနိုင်မည်မထင်။ အမေဒေါ်မြသီက စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသည်၊ ပြီးတော့ အသည်းမာသည်၊ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ပေးရန် အတော်လေး စဉ်းစားသည်။ ကိုးရက်ခန့် အကြိမ်ကြိမ်စဉ်းစား ပြီးမှ နှုတ်ကတိဖြင့် မွေးစားခွင့်ပြုလိုက်သည်။

  အေမ ေဒၚျမသီ(၁)           အေမေဒၚျမသီကေတာ့ အေမေဒၚသိန္းၾကည္ႏွင့္ မတူပါ။ အေမႏွစ္ေယာက္စလံုး ထက္သည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း အေမေဒၚျမသီက ေခတ္ပညာတတ္သည္။ ႏိုင္ငံေရးအျမင္ရွိသည္။ ႏိုင္ငံေရးလည္းလုပ္ သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကုိ ေမြးစားရန္ေပးလိုက္ျခင္းကိုက ႏိုင္ငံေရးေၾကာင့္လည္း ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ႏွင့္ အေမအရင္းသည္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္သည္။ ႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရးအတြက္လည္း ရွမ္းျပည္ေတာင္ပုိင္းမွ ပါဝင္ လႈပ္ရွား ေဆာင္ရြက္ခဲ့သလို ႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရး ရၿပီးေသာ အခါတြင္လည္း ရွမ္းျပည္နယ္ ပေဒသရာဇ္စနစ္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေရးတြင္ ေရွ႕တန္းမွ တက္တက္ၾကြၾကြ ပါဝင္ခဲ့သူမ်ားျဖစ္သည္။

ေမြးစားအေမ ေဒၚသိန္းၾကည္           ကၽြန္ေတာ္က ေမြးစားအေမလို႔သာ ေျပာလိုက္ရ၊ ကင္ပြန္းတပ္လိုက္ရသည္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အသက္(၂၀)ဝန္းက်င္အထိ ကၽြန္ေတာ္၏အေမအရင္းအျဖစ္ သိထားရသူသာ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္ထိ အေမေဒၚသိန္းၾကည္သည္ အေမအရင္းအျဖစ္ပင္ ခံယူထားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ မွတ္ပံုတင္၊ စစ္သားမွတ္တမ္း အားလံုးတြင္ အေဖသည္ ဦးစန္းျမင့္၊ အေမသည္ ေဒၚသိန္းၾကည္ဟုပင္ ပါရွိပါသည္။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔သည္ အေဖရင္း၊ အေမရင္း မဟုတ္ပါ။ ေမြးစားအေဖႏွင့္ အေမသာ ျဖစ္ပါသည္။

ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကည့္ျမင္တိုင္           ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကည့္ျမင္တိုင္ ပိေတာက္လမ္းတြင္ ေနခဲ့သည္။ အေဖႏွင့္ အေမက ေအာက္ၾကည့္ျမင္တိုင္ လမ္းမႀကီးေပၚရွိ နယူးဘားမား ခဲစာလံုးစက္ (ယခုၾကာငါးခိုင္ သကၤန္းတိုက္ေနရာ) တြင္ အလုပ္လုပ္ၾကသျဖင့္ နယူးဘားမား ခဲသူေဌးက ခဲစာလံုးစက္အေပၚထပ္တြင္ ေနခြင့္ေပးထားသည္။ ပိေတာက္ပင္လမ္းထဲ ခဲစာလံုးစက္မွာ အေရာင္းဆိုင္၏ေနာက္ ကပ္လ်က္ ႏွစ္ထပ္သစ္သားအိမ္ကေလးတြင္ ရွိသည္။ ပိေတာက္ပင္လမ္းက ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးသာ ျဖစ္သည္။ ယခုေခတ္ႏွင့္ေျပာရလွ်င္ ကားႏွစ္စီး ေရွာင္သာရံုကေလးပဲ လမ္းကက်ယ္သည္။ ေနာင္တြင္ ကၽြန္ေတာ္၏ ပါရမီျဖည့္ဘက္ ဇနီးျဖစ္လာမည့္ မေလးတို႔အိမ္က လမ္းအလယ္ေလာက္တြင္ ရွိသည္။ တစ္လမ္းလံုးမွာ ဓာတ္တိုင္ ေလးတိုင္သာရွိၿပီး လွ်ပ္စစ္မီးလည္း မရွိၾက။ ညညဆိုလွ်င္ ေငြတတ္ႏိုင္၍ အစိုးရမီးသြယ္ႏိုင္ေသာ အိမ္မ်ားမွလြဲ၍ အိမ္တိုင္း နီးပါး မွန္အိမ္ကေလးေတြ ထြန္းၾကရသည္။

ရုပ္ရွင္ဆန္ေသာ မိသားစုဘဝ           လူ႔ဘဝဆိုသည္မွာ တစ္ခါတစ္ရံ ေတာ္ေတာ္ကေလး ဆန္းၾကယ္သည္။ မထင္မွတ္ေသာ အလွည့္ အေျပာင္းေလးမ်ားကုိ ကံဇာတ္ဆရာက ဖန္တီးလိုက္ေသာအခါ တကယ့္ဘဝသည္ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားကဲ့သို႔ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ျဖစ္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းသည္ ေတာ္ေတာ္ကေလး အရြယ္ေရာက္သည့္ အခါတြင္မွ မိခင္ရင္း၊ ဖခင္ရင္းေတြရွိေနၿပီး အျခားေသာညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမမ်ားအပါအဝင္ အျမႊာညီအစ္ကို တစ္ေယာက္ပါ ရွိေနေသေၾကာင္း ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းပမာ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ရာအတိႏွင့္ မယံုႏိုင္စရာ ဘဝအေျခအေနမ်ား ေတြ႕ျမင္ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရသည္။

နိဒါန္း(၃)           " တပ္မေတာ္သားဘဝ " အခန္းကုိ စစ္တကၠသိုလ္ စတက္သည္မွ တပ္မ(၆၆) တပ္မမွဴးအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရင္း ကရင္နယ္ေျမ ထိထစခန္းတြင္ အေျခခ်ၿပီး ရန္သူႏွင့္ သူတစ္လွည့္ ကုိယ္တစ္လွည့္ နပန္းလံုးေနရသည့္ ကာလအထိ ေဖာ္ျပထားပါသည္။ ထိုကာလသည္ တပ္မေတာ္တြင္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္စဥ္ အၾကမ္းတမ္းဆံုး ကာလမ်ားထဲက တစ္ခုအပါအဝင္ျဖစ္သည္။           ဘဝဆိုသည္မွာ အလွည့္အေျပာင္းမ်ားစြာရွိသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ မထင္မွတ္ေသာ အေၾကာင္းအရာ မ်ားသည္ မထင္မွတ္သည့္ေထာင့္မွ ေပၚထြက္လာၿပီး ေကာင္းက်ိဳးေပးသလို ဆိုးက်ိဳးကုိလည္း ေပးႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝတြင္ မထင္မွတ္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား မၾကာခဏ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရဖူးပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ အဆိုးကိုေမွ်ာ္လင့္ရင္း မထင္မွတ္ေသာ အေကာင္းဘက္ ေျပာင္းလဲမႈကိုေတာ့ တစ္ႀကိမ္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ႀကံဳေတြ႕ရသည္။ ထိုတစ္ႀကိမ္မွာ တပ္မမွဴးဘဝမွ အေနာက္ေျမာက္တိုင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္ တိုင္းမွဴးဘဝသို႔ ေျပာင္းလဲ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရသည့္အခ်ိန္ ျဖစ္သည္။

  နိဒါန္း(၂)           မိသားစုႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ေနာက္ထပ္အခန္းတစ္ခန္းမွာ ရိုးရွင္းေသာ မိသားစုဘဝ တည္ေဆာက္ျခင္း အခန္းျဖစ္ပါသည္။ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ၊ မိသားစုဘဝဆိုသည္ရွိသလို ဇနီးမယား၊ သားသမီးဟူေသာ မိသားစုဘဝႏွင့္ ပတ္သက္၍ တင္ျပထားေသာအခန္း ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ပုိင္ မိသားစုဘဝေလးအေၾကာင္းကို အရုိးရွင္းဆံုးတင္ျပေပးထားသလို ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ မိသားစုဘဝကလည္း အရိုးရွင္းဆံုး ျဖစ္ေနသည္ကုိ ဖတ္ရႈၾကရလိမ့္မည္။           ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးျဖစ္သူက တစ္ခါတစ္ရံ ရယ္ရႊန္းဖတ္ရႊန္းေျပာတတ္သည့္ စကားတစ္ခြန္းရွိပါသည္။           " ကိုစိုးဝင္းက တာဝန္ေက်ၿပီး ဝတၱရားမေက်ဘူး … "

နိဒါန္း(၁)           ကၽြန္ေတာ္၏ အေတြ႕အႀကံဳကို အမွတ္တရအေနျဖင့္ စာတစ္ေစာင္ေပတစ္ဖြဲ႕အျဖစ္ ေရးသား တင္ျပရန္ မၾကာခဏ စဥ္းစားမိပါသည္။ စစ္သားစာေရးဆရာမ်ားကို ေရးပါလားဗ်ဟု တိုက္တြန္းခဲ့ဖူး ေသာ္လည္း ဘယ္သူမွ် မေရးျဖစ္ခဲ့ၾကပါ။ အခ်ိန္ေတြသာကုန္ခဲ့ၿပီး စာအျဖစ္ မေရာက္ခဲ့ပါ။ ယခုလို ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ ေန႔ညမေရြး သံသရာခရီးရွည္ တိုက္ပြဲႀကီးခ်ီတက္ရန္ အနားယူေနရေသာအခါတြင္ ထိုစိတ္ကူးကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ စဥ္းစားမိပါသည္။

မေမွ်ာ္လင့္ေသာ ခရီးရွည္ သို႔မဟုတ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးစိုးဝင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ             ေခတ္သစ္ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္ တည္ေဆာက္ေရးတြင္ ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္ျဖင့္ သမိုးတစ္ခု ေရးထိုးခဲ့ၾကသူေပါင္း မ်ားစြာရွိပါသည္။ ဤစာအုပ္သည္ ႏိုင္ငံေတာ္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ (၂)ႏွစ္ေက်ာ္ကာလ အပိုင္းအျခားကို တာဝန္ယူေဆာင္ရြက္သြားခဲ့ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၏ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးစိုးဝင္း၏ အတၳဳပၸတၱိစာအုပ္ျဖစ္ပါသည္။